Menu Xerais

Entrevista con Emilio Alonso, autor de «Vigo a 80 revolucións por minuto», próxima novidade

B.R. Sotelino publica en La Voz de Galicia unha entrevista con Emilio Alonso, autor de Vigo a 80 revolucións por minuto, un libro sobre a movida viguesa que Xerais publicará en breve. Nunha noticia anexa, titulada «A memoria gráfica», faise alusión ao libro que tamén publicará Xerais en breve, Vigo, a explosión dos oitenta, unha crónica fotográfica da que é autor Víctor de las Heras.

«A movida morreu polo aburrimento dos medios»

O autor está a piques de publicar con Xerais unha crónica sobre a época

O xornalista, escritor e guionista Emilio Alonso foi testemuña directa da movida de Vigo. Durante aqueles anos viviuna en primeira persoa, xa non só como nova envolvido nos acontecementos da época senón como profesional, condutor de programas de radio e colaborador en distintas publicacións. Falouse moito da movida, pero as palabras lévallas o vento. A mediados de novembro Edicións Xerais publicará o novo libro de Alonso: Vigo a 80 revolucións por minuto.

-¿É unha crónica novelada, un repaso documental histórico?

-É un repaso documental e moi documental, pero non fago ningunha reflexión profunda. O que fago é que falen os protagonistas, os cronistas e os observadores da época. No libro hai fragmentos de artigos e entrevistas escritos naquel momento para que o lector fágase unha idea do que foi para que cada un saque a súa propia conclusión.

-O raro é que haxa tan escasa literatura posterior sobre este tema, ¿non?

-Si. Realmente non hai nada, só pequenas referencias en libros sobre a movida madrileña, escasas e bastante frouxas. Tamén hai tres documentais, eu vin dous e tamén me pareceron bastante malos. Para min escribir este libro foi cubrir ese oco. Ata en Internet non hai nada, só referencias mínimas e tópicas, algunhas escritas por un impostor que di ser o portavoz da movida de Vigo, que di que o Satchmo estaba na rúa Carral, que San Luís foi o pintor da movida ou que esta naceu no Lanterna Vermella.

-O libro inclúe moita documentación gráfica ¿De onde saíu e por que tardou tanto en decidirse a contar esta crónica?

-Bo, teño que confesar que son un pouco vago e entre a vagancia e a falta de tempo, nunca me puña. Eu conservei os arquivos durante todo este tempo. Estiveron a piques de irse ao lixo en varias ocasións. En cada mudanza de casa que fixen, que non foron poucas. Pero ao final conserveinos. Teño unha chea de cartafol, un centenar de maquetas de grupos e moitísimo material gráfico, carteis, fotos… Ao final tamén me decidín porque mos pediron para facer outros estudos e xa que estaban diante dos meus narices e como son un pobre parado, púxenme a iso. Unha das vantaxes do desemprego é que empregas o tempo moi ao teu xeito. Levoume máis dun ano.

-¿Como se articula a obra?

-A música é gran protagonista pero non exclusivamente. Hai capítulos dedicado aos concertos, sobre todo de Castrelos, que era o termómetro da vida musical; aos locais que foron importantes naqueles anos; a aquela estupidez que se chamou Madrid escríbese con V de Vigo, aos fanzines, publicacións e cómics, que non só estaba o Tintimán; á radio;: á moda e os perruqueiros; a farándula e videocreación e outro á plástica. Vincúlase erroneamente a Atlántica coa movida, pero non tiveron nada que ver. Na miña opinión eran unha mafia que falaban moito de integrar a novos valores pero estaban pechados en banda.

-¿Como se morreu a movida?

-Por aburrimento. Foi esmorecendo cando os medios de comunicación estatais e centrais, que estaban aquí constantemente, cansáronse de vir.

B. R. Sotelino

Comentarios pechados