Menu Xerais

Nazaret López: «Este libro é tamén para as lectoras novas, que viven as rupturas pasando as fases que ten un dó». Entrevista no xornal «La Voz de Galicia» sobre: «Formigas nos pés»

 

O xornal La Voz de Galicia publicou unha entrevista asinada por Tamara Montero á xornalista e escritora Nazaret López, sobre o libro: Formigas nos pés, publicado por Xerais na colección Narrativa. (FOTO: Paco Rodríguez – La Voz de Galicia).

Nazaret López: «As mulleres medramos realmente cando estamos soas»

Publica a súa primeira novela, «Formigas nos pés», un relato universal sobre a ruptura que presentará en Santiago nas vindeiras semanas

formigas_nos_pesNa primeira novela de Nazaret López hai unha chiscadela cósmica. Formigas nos pés publícase cando ela cumpre 60 anos. Con esa mesma idade comezou a publicar a autora do seu primeiro libro de lectura, Josefina Bolinaga.

-Máis que dunha ruptura, esta parece unha historia que fala de moitas rupturas.

-Por iso o nome da protagonista só sae unha vez. Quixen xogar con iso pola universalización do que é un feito tan doloroso como é unha quebra. É un libro que na emoción é case absolutamente meu pero na épica e nos sucesos, no que acontece, nútrese de moitas de historias de mulleres, porque é un libro que ten un punto de vista feminino. Pero agora que empezo a cotexar con lectores homes estou encantada, porque o que me din é que é unha ruptura dunha muller pero podería sen o sentimento dun home tamén. É algo no que non reparara e tiña ao mellor os meus pequenos prexuízos sobre se as mulleres sentimos dun xeito distinto. E realmente estoume atopando coa agradable sorpresa de que hai homes que se interesan igual ca nós.

-Que as emocións son universais, non?

-Si. Eu sabía que na base o eran, pero no construto social non o son. A nós non nos deixan berrar e a eles non os deixan chorar. Non sei que é o máis grave, supoño que calquera das dúas.

-Está tamén moi presente a sororidade, mulleres reconstruíndo mulleres.

-Hai unha serie de amigas que fan avanzar a trama tamén. Son as que apoian ese momento duro da vida. Dáme a impresión de que agora que perdemos a tribo, que vivimos en apartamentos dunha soa persoa e non coñecemos aos veciños, se algo queda dese concepto de tribo é precisamente esa unión das mulleres. Sempre se dixo que as mulleres se levan mal e eu creo que non, que realmente cando medramos sabemos apoiarnos dun xeito distinto e sabemos estar aí cando as cousas van peor e cando van mellor tamén para celebrarlo.

-Así que este libro tamén fala desa teima social de que as mulleres non podemos estar soas.

-Totalmente. A novela estrutúrase en 9 capítulos e 125 pequenas historias, de aí o do caleidoscopio. Son pequenas estampas que van contando a historia de diante cara a atrás, pero sempre indo cara a adiante e sempre facendo unha retrospección. Hai unha historia que fala dunha muller que  chega ao espazo onde viviu a súa xuventude, criou os seus fillos en compañía daquelas outras parellas e sen que medie por diante ningún tipo de conversa dinlle: ti agora terás que buscar xente coma ti, non vas estar no medio dos matrimonios. Iso é unha historia que non me pasou a min pero é real. Ou aquilo de para vestir santos, que está tamén moi reflectido.

-Falo de escoller estar solteiras, que é o que se xulga, que as mulleres esteamos ben soas.

-A ruptura nótala na pel e se levas moitos anos escoitando respirar a unha persoa de noite. Pero despois, cando xa estás ao mellor comezando a recompoñerte e empezas a sorprenderte do ben que estás ti soa na casa, de súpeto a parte social é a máis complicada. Esa parte, creo que a sociedade, sobre todo ás mulleres, está empurrando a estar en parella sempre. E eu penso que as mulleres, cando medramos realmente é cando estamos soas. Aínda vimos, e a miña xeración aforturnadamente máis que a túa, dese mandato dun home que coide, que queira. E vimos aínda de aí, de que non es ninguén. E un home pode estar só e non pasa nada.

-Falabas de que esta é unha novela xeneracional, que as e os millenials non a iamos entender.

-Si, en realidade creo que si a entendedes. De verdade.

-É que eu non concordaba moito con iso.

-Si que é verdade que nalgún momento o pensei, pero logo ves os momentos nos que realmente hai unha dor, unha fragmentación… Todos somos humanos. Evidentemente vós estades un pouco mellor educadas, hai un avance.

-Obviamente non podemos comprender unha vida en parella de 30 anos, pero…

-Hai unha anécdota que  me gusta contar porque o libro naceu na casa desta muller e pechouse na casa desta muller. Cando empezamos a ter confianza contoume que había dous anos que se separara e díxenlle «entón xa estás levantando a paletilla» e lembro que me dixo que levaba 30 anos con el. Foi unha especie labazada metafórica que me merecía e que entendín moito tempo despois. Non é o mesmo en absoluto nin a idade nin o xeito de vivir a dor.

-Pero este libro tamén é para mulleres novas.

-Si, agora que hai lectoras novas podo constatar que tamén viven as rupturas pasando as fases que ten un dó.

-Por que ese xeito de escribila a través de pezas dun puzzle que hai que encaixar?

-Eu tiña unha serie de contos, de relatos curtos, de poemas deste proceso de dó. Nun momento dado decidín facer algo con iso. O xeito de como comecei eu a vivir o proceso é o que determinou que fose así. De todos os xeitos, eu son xornalista, e os xornalistas escribimos rápido. Suxeito, verbo e publicado, que dicía a poesía de Guillén. Se algo me deu o xornalismo foi precisamente esa capacidade de facer as cousas moi concisas, de tirar á papeleira moi facilmente. Creo que era Sábato o que dicía que un escritor mídese moito máis polo que tira á papeleira que polo que garda. E creo que iso dánolo o xornalismo.

-A narración vai cara a adiante, cara a atrás… reflicte así o proceso de recomposición logo dunha ruptura?

-Si, creo que si. E non é só ir cara a adiante e cara a atrás, porque o dó si que vai avazando. O libro vai avanzando aínda nos momentos nos que parece que hai un retroceso. Esta é unha historia de amor e desamor, e ese ir para a atrás é contar a historia. Se non houbera ese fondo retrospectivo probablemente non te enterarías do que está pasando e por que é tan doloroso o que está acontecendo. A forza tamén a ten nese recordo e no que houbo.

-Esa escritura caleidoscópica xúntase en nove capítulos.

-En realidade 8 e un epílogo. O 9 pareceume un número moi simbólico, é unha xestación, e pensei que era tamén moi trasladable a un dó. E logo foron saíndo, porque nesa parte que ti dicías de universalizar unha ruptura decateime de que non era a única que tiña recaídas no mundo. Había unha serie de paradas, de apeadeiros, nos que unha e outra vez as mulleres iamos repetindo eses sentimentos.

-Así que tamén é este un libro non sei se de autoaxuda, pero si terapéutico.

-Algunhas das persoas que falaron dos libros estes días, e a xente está sendo moi xenerosa e moi marabillosa, gaban esa parte terapéutica, e tamén mulleres que me escriben. Esa é outra cousa que temos as mulleres, que non podemos mostrar a rabia e é algo que no libro se amosa. Dentro do proceso de dó botar o enfado é moi importante e esta muller bótao pintando, e así ten a sorte de clavar alfinetes sen facerlle ningún dano ao tipo. Esa parte témola moito máis prohibida as mulleres. Temos moitísimo menos permiso para botar esa rabia. Ás veces non estamos tan tristes, incluso nos procesos de dó. Ás veces o que temos é moita rabia, e o que facemos é transformar ese noxo nunha especie de falsa tristeza, porque a verdadeira vai vir logo de sacar a raiba.

-A protagonista é pintora e por iso esta novela está escrita de cores.

-Van dando unha evolución moi clara: comeza pintando só negro, logo bota unhas pingas de vermello, logo o azul, logo o verde… Vai habendo unha paleta e así se estruturan os capítulos. Os títulos son os dunha exposición que vai decorrendo.

Comentarios pechados