Menu Xerais

Unha obra áxil e expresiva: «Rubicundo», de María Canosa. Crítica de Gracia Santorum en Criaturas

A revista Criaturas publicou unha recensión crítica de Gracia Santorum sobre sobre Rubicundo, de María Canosa, libro finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil 2014.

 

Crítica de Rubicundo (María Canosa, Edicións Xerais)

Logo dun ano especialmente prolífico desta autora ceense, María Canosa, quen pechou o 2014 con seis libros publicados, pisa con forza o 2015 coa publicación por parte da editorial Xerais de Rubicundo, libro finalista no Premio Merlín de Literatura Infantil 2014 na súa XXIX edición, e consegue o que, ata a data, é a súa mellor obra.

Desata toda a forza narradora a nosa autora, quen nos sorprende agradablemente cun personaxe enigmático que mantén a atención do lectorado, e dará asemade título ao libro. Pero ao seu carón, e non menos importante, a espelida Erea será quen nos enguedelle coa súa viveza teimuda e expresiva; Erea destaca pola súa intelixencia e a súa constancia, máis pola súa madureza e pola amizade que pretende en home tan misterioso. Rubicundo é unha incógnita que vai esvaecendo pouco a pouco para dar paso a unhas ás inexplicables que axudarán a voar a quen le; unhas ás para rubir, para subir, para aprehender o misterio da noite; pero tamén unhas ás de comprensión ante a soidade daquel que algún día amou e non soubo reter o engado do corazón. Rubicundo, taciturno, furioso, estrañamente afastado, acabará por se converter no avó desexado, naquel que co seu oficio fai posible que o Universo que coñecemos siga xirando. Como non termar da ilusión que nos agasalla? Como non dar unha aperta soñadora a aquel que sente o abandono hostil?

Unha obra áxil e expresiva onde a aperta argumentativa tendida entre escritura e lectura destaca na protagonista feminina. É a nena quen sostén ela soa a beira do narrado grazas ao diálogo que mantén con ela mesma, na sabedoría inxenua de que cómpre esculcar presente e pasado para orientar o futuro. Porque na súa teima chegará a abrir un corazón que permanecía pechado dende a fondura da tristura máis morna. Unha nena que acabará sendo un bálsamo de enxeño, ademais dun instrumento de aventura. Unha nena que medrará no axioma fachendoso do traballo veloz que a agarda. Unha nena, ademais, que ofrece o sentido do humor, o sorriso doce e encantador que a infancia posúe, ese conforto de desaloxo da negrume padecida na exclusión.

Un traballo excepcional e unha tristura moi común serán as bases que o sustentan, xogando así dúas esencias da literatura, a fantástica e a real, nun tándem que sen esforzo traza a condición humana, facéndonos partícipes sensibles da realidade. Cadaquén soñará despois cun traballo de tal condición. Pedalear non é doado, máis na procura dunha quimera. Pero é a ilusión, a esperanza, quen pode mover o mundo. De aí que demandemos paraugas resistentes que loiten contra a desilusión. Cada un de nós soñará, porque é este país de soños sustentado pola Literatura, quen permitirá alzarse entre planetas inexistentes.

A maxia do voo permanece aberta en diálogo constante nas súas páxinas, nun tesouro de valores e utopías imprescindibles. Nuria Díaz incorpora nos vimbios do texto as ilustracións que salpican bágoas de luz, ocres lambetadas que cosen aventuras dende unha ventá que albisca un horizonte de estrelas e ventos. Ambas, palabras e ilustracións, dotan da forza precisa a quen antes andaba sen, sequera, ganduxar soños.

María Canosa

Comentarios pechados