Menu Xerais

Unha obra dura e difícil que arrepía e trastorna a nosa percepción do pasado: «Un animal chamado néboa», de Ledicia Costas. Anotación no blog da Axencia de Lectura de Meiro

O blog que publica a Axencia de Lectura de Meiro publicou unha recensión crítica asinada por Daniel Chapela sobre o libro: Un animal chamado néboa, de Ledicia Costas, publicado por Xerais na colección Narrativa. O libro gañou o XXXI Premio Losada Diéguez (Creación Literaria), 2016.

 

Un animal chamado néboa’, de Ledicia Costas

Ninguén sabe cando vai rematar o pesadelo do asedio. Hai moito que minguaron as racións diarias de alimentos e os corpos xa non resisten. Non poden máis. Todo está a piques de rematar. Os nazis sábeno. Por iso, nos días de vento adoitan situarse en puntos estratéxicos. Alí cociñan abundante carne á brasa para que o recendo chegue ata os habitantes de Leningrado impulsado pola forza do aire. Non teñen bastante con exterminar unha cidade enteira. Aos que aínda sobreviven queren facelo tolear.

Malia coñecermos moitas das guerras habidas ao longo da Historia da Humanidade, en múltiples ocasións hai eivas na transmisión dos crimes e atrocidades cometidos nelas, pois cando se contan perden a perspectiva humana que nos fai achegarnos realmente a eses intres tan salvaxes do pasado. É precisamente esa cercanía ó momento da morte e da matanza o que fai que Un animal chamado néboa (Ledicia Costas, 1979) consiga converterse nunha desas obras duras e difíciles, calando fondo e facendo da súa lectura unha tarefa ardua e visceral, que arrepía e trastorna a nosa percepción do pasado.

Unha viaxe polo asedio de Leningrado ou os xuízos de Núremberg son os escenarios aos que nos traslada a viguesa para dar conta desa historia que non aparece nos libros de texto. Cun estilo directo e explícito, somos transferidas á carnizaría no afundimento do Indianápolis, ou as aldraxes sufridas por milleiros de mulleres obrigadas a prostituírse coa mentira dunha liberación posterior por parte do réxime nazi. Un monllo de relatos no que a néboa, o frío, o xeo e a humidade se convirten en elementos comúns que van calando pausadamente nos ósos das lectoras, facendo que estarrezamos, e sintamos un adarme do experimentado alí.

Aquela chuvia de proxectís incendiou Leningrado converténdoa nunha inmensa pira, nun concerto de sangue e lume. As bombas arrasaron os almacéns acabando con toneladas de fariña, graxa e unha gran parte dos depósitos de alimento que abastecían a cidade. As reservas de azucre arderon nunha fogueira que provocou unha estraña nube de doce recendo. Instalouse sobre o territorio e quedou pendurada no aire durante días.

Pese ó violento da novela, o feito que máis conmociona é o sentimento de impotencia ante a historia final dos relatos, pois tras a dor e o sufrimento que causa en nós a lectura de tales torturas, e o culmen nun xuízo que non pecha definitivamente as feridas, un sabor agridoce instálase nos padais. Isto vén dado porque, malia a conciencia da sociedade daquela época destes latrocinios cara a humanidade, crimes semellantes se produciron posteriormente e están a acontecer na actualidade. E este feito, queiramos ou non, quedará pendurado para sempre na historia e no recordo das nosas xeracións.

Comentarios pechados